…een e-book…

Na enkele maanden ben ik er eindelijk toe gekomen de foto’s van mijn camino te selecteren en te verbeteren, om ze te kunnen verwerken in een fotoboek.

Ik heb – puur voor mezelf – mijn weblog ook omgezet in boekvorm en er mijn foto’s rond geweven. Het is, niet meer of niet minder, een herinnering aan een mooie tocht, zonder literaire intenties, gewoon de gedachten uit mijn blog, met hier en daar een verbetering in het gebruik van accenten en Spaanse lettertekens. Voor het boek heb ik gebruik gemaakt van de software van Blurb, waarbij je je weblog rechtstreeks kan inladen. De lay-outmogelijkheden waren niet zo uitgebreid als bij andere fotoboekprogramma’s, maar dat heeft niet belet dat ik zelf tevreden terugkijk op het resultaat, een boek van 240 pagina’s.

Omdat Blurb ook de mogelijkheid geeft je boek om te zetten in een E-book, heb ik me ook hieraan gewaagd. Het resultaat vind je op http://store.blurb.com/ebooks/451250-mijn-weg-naar-compostela.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 1 reactie

3 maanden later – een terugblik

Het is al iets meer dan 3 maanden geleden dat er een einde kwam aan mijn camino. Op 18 mei kwam ik aan in Santiago. Op 21 mei, ’s avonds, werd ik thuis verwelkomd door Ilse en Eva.

En dan opnieuw het gewone leven in. De eerste dagen, weken, ervoer ik vooral heel veel vermoeidheid. Zo lang ik wandelde, voelde ik dit niet op die manier. Ik ben wel moe geweest, heel moe zelfs, maar ’s ochtends stond ik weer klaar voor een nieuwe wandeldag. Thuis is de vermoeidheid er langzaam moeten uitgroeien.

Thuiskomen betekent ook je caminovrienden achterlaten. Elk naar zijn eigen verre of dichtbije land. Vele pelgrims hebben een facebookaccount. Ik had er geen onderweg, maar heb er een aangemaakt na mijn thuiskomst, om nog wat contact te houden met enkele van mijn medepelgrims. Ik kan de camino inderdaad nog niet loslaten. Dat hoeft ook niet, vind ik. Het is leuk te lezen waarmee mijn medestapgenoten thuis zoal bezig zijn: Hannes ontdekt de muziek uit de jaren ’70 en ’80 via Spotify. Jean-Sébastien wordt betoverd door blinkende Porsches, Stine is nogal een Zumbafan, Viktoria is terug naar Hongarije en probeert een nieuwe job te vinden, Christina werkt in een hotel in Oostenrijk en Stefanie woont nu in Berlijn en ontplooit een waaier van activiteiten rond duurzaam leven en ontwikkelingshulp. Sam en Erin genieten van de wijdsheid van hun Amerikaanse leefomgeving. Met Kevin, Cat en Keith heb ik nog geen contact gehad.

Ik denk nog bijna dagelijks aan mijn camino. Ik ben trots op mijn tocht. Ik weet dat ik het niet gemakkelijk heb gehad, dat ik onderweg tegen medepelgrims zei: “Dit doe ik nooit meer”. Ik had heimwee naar huis en vond het wel een lange tocht, zo 6,5 weken onderweg. Ik denk er nu al anders over. Ik denk al “als ik het nog eens doe, dan…”. Misschien stap ik later nog wel eens een camino, langs een andere route dan, of misschien met Ilse en Eva samen…maar het zal nooit meer mijn eerste camino zijn. Die is en blijft speciaal.

Ik ben vooral blij dat ik mijn tocht zonder noemenswaardige fysieke problemen heb kunnen stappen. Op een paar kleine blaren na en wat pijnlijke hielen ging alles prima. Ik heb me niet geforceerd. Ik deed zo’n 20 km per dag. Soms rond de 30 km, een volgende dag minder dan 15 km. Ik volgde mijn gevoel en dat was goed. Ik heb mijn voeten en benen ook zo goed mogelijk verzorgd. Elke ochtend smeerde ik mijn voeten in met een gel, na de wandeling met een andere gel. Voor mijn pijnlijke hielen gebruikte ik Flexiumgel en de laatste 14 dagen nam ik ook extra magnesium tegen de krampen in mijn benen.

De camino was ook een mooie tocht. Mooier dan ik me voorgesteld had. Eerst de Pyreneeën en het heuvelige Navarra. Dan de weidsheid van de meseta met zijn gure weersomstandigheden, en dan tot slot de prachtige Montes de Leon en het bosrijke maar natte Galicië.

Wat het weer betreft, heb ik alle seizoenen beleefd. Heerlijk lente- en bijna zomerweer in het begin, winterse temperaturen en zelfs wat sneeuw halfweg, om te eindigen in een zeer wisselvallig, bijna herfstig Galicië. Vooral de koude heeft me verrast en ik was dan ook blij dat ik mijn handschoenen en muts niet naar huis had gestuurd.

Wat de albergues betreft, die waren over het algemeen goed en proper. Ik heb wel getracht – en dan vooral naar het einde toe – kleinere albergues te zoeken. Ik voelde me niet zo OK in de grote slaapzalen.

Mijn vijf beste albergues waren:
– L’Esprit du Chemin in Saint-Jean-Pied-de-Port
– Albergue Santa Brigida in Hontanas
– Albergue Verde in Hospital de Orbigo
– Albergue El Serbal y La Luna in Pieros
– Refugio Fuente del Peregrino in Ligonde

Elk van deze albergues had zijn eigen speciale sfeer. Er waren uiteraard nog vele andere goede albergues, maar deze vijf hebben een speciaal plekje in mijn hart.

Mindere albergues, waar ik uiteindelijk niet verbleven heb (wegens een te benauwd gevoel), waren:
– Albergue municipal in Logrono
– Albergue La Mochila in Itera de la Vega

Wat het contact met het thuisfront betreft, had ik vooraf gedacht dat ik weinig telefonisch contact zou hebben met Ilse. Zes weken lang wou ik me terugplooien op mezelf. Enkel een melding dat ik goed was aangekomen was de afspraak. Ik kon het niet, bleek later. We hebben nagenoeg dagelijks met elkaar getelefoneerd en regelmatig gemaild. Verder hield ik het thuisfront op de hoogte via deze weblog. Ilse kreeg dagelijks via de fantastische app. “I am here” een mailtje met een kaartje in Google Maps met de plaats waar ik was. Foto’s die ik nam met mijn iphone kwamen  ook dagelijks via icloud op haar laptop terecht. Zo waren we de hele tijd met elkaar verbonden.

Heel leuk waren ook de reacties van familie en vrienden die ik op mijn weblog mocht lezen. Ze gaven me aanmoedigingen en hielden me op de hoogte van nieuwtjes van thuis. Uit deze reacties is dan ook het terugkomfeestje gegroeid. Twee weken na mijn thuiskomst hebben we met zo’n 30 gasten mijn camino “gevierd” met Spaanse hapjes en wijn. Het werd een hele gezellige avond, volledig in de sfeer van de camino. De meeste aanwezigen kenden elkaar niet, maar er hing een albergue-sfeer en contacten werden gauw gelegd.

Over het eten en drinken onderweg heb ik al uitvoerig in vorige berichten geschreven. Eten bleek voor mij toch iets moeilijker dan aanvankelijk gedacht. Ik moest immers wat zoeken naar het juiste ritme tussen stappen en eten. Middageten deed ik vaak pas na aankomst in de albergue (vaak na 13u-14u). Tijdens het stappen kon ik moeilijker stevig eten. Een bocadillo con jamon kreeg ik er onderweg niet in. Ik hield het vooral bij bananen, appels, muesli-bars en café con leche met cake of een croissant onderweg. Het avondeten (de menu peregrino) was meestal wel OK. Het was echter fijn eens wat afwisseling te kunnen vinden in een albergue die vegetarische gerechten aanbood.

Over mijn bagage weid ik graag verder uit in een aparte pagina. Hierover meer in een volgende blogpost.

Mijn camino was een hele boeiende ervaring, niet alleen om de tocht zelf, die op een paar fragmenten na heel mooi is, maar vooral om de confrontatie met mezelf. Het dagenlang alleen op stap zijn, elke avond mijn plekje zoeken in de albergue, geconfronteerd worden met de vele medepelgrims. Naar het einde toe, werd het me zelfs wat té druk op de weg. De vele ontmoetingen onderweg met pelgrims van over de hele wereld was heel verrijkend.

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Maandag 20 mei – dag 46 – van Santiago de Compostela naar Heide

“Je terugkeer in het dagelijkse leven is de test van je pelgrimstocht” (Jennifer Westwood)

Hoe was je camino? Heb je iets geleerd? Ben je veranderd?

Op deze vragen kan ik niet zomaar antwoorden. De antwoorden zullen komen, later, denk ik. Hoop ik…

Ik zal alles laten bezinken en binnen een paar dagen wat trachten te schrijven. Mijn eerste indrukken na mijn tocht.

De terugreis was best vermoeiend. Een vlucht naar Parijs, een trein naar Lille-Flandres, een trein naar Antwerpen en dan nog een trein naar Heide. Om 21u15 mocht ik Ilse en Eva in de armen drukken en terug thuis komen. Terug wennen aan de luxe.

Ik wil graag iedereen bedanken voor de steun. Ilse en Eva op de eerste plaats, dat ik deze tocht mocht en kon beleven. Familie, vrienden, collega’s, kennissen die me als blogvolger, of via e-mail ondersteunende reacties hebben bezorgd. Deze hebben me veel plezier gedaan. En tot slot iedereen die in stilte mijn tocht heeft gevolgd. Bedankt!

Ook aan de vele medepelgrims die ik mocht ontmoeten, met wie ik samen heb gewandeld, met wie ik vreugde en verdriet heb gedeeld, een welgemeende dankjewel en Buen Camino in jullie verdere leven!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zondag 19 mei – dag 45 – naar Fisterra (met de bus) – naar Cap Finisterre en terug – 6 km

Weer: 6-17 graden, zonnig

“Wanneer woorden de stilte verbergen, luister dan naar de stilte en niet naar de woorden” (Ray Grigg)

Cap Finisterre. Hier verbrandden pelgrims destijds hun schoenen, hun oude kledij. Sommigen doen dit nog steeds. Op verschillende plekken vind je brandplekken. Verspreid staan schoenen. Ik heb niets achtergelaten, enkel wat mijmeringen.

De zee was kalm, er was een zacht windje, de zon scheen, meeuwen zweefden door de lucht, het was er vredig… een mooi einde van mijn tocht.

De vermoeidheid laat zich meer dan ooit voelen. Het is alsof mijn lichaam, nu de tocht afgelopen is, nu de uitdaging weg is, al het moe zijn toelaat. Ik voel het in elke vezel. Ik ben aan rust toe.

Wat de wandeling naar Fisterra betreft, dit is wellicht een hele mooie tocht. Het landschap waar de bus doorreed was in elk geval mooi: heuvels vol gele brem, mooie baaien met vissersbootjes, kleine dorpjes langs het water. Bij zonnig weer is dit zeker een tocht om heel erg van te genieten. Ik heb het er niet meer bijgenomen.

“Een lange weg voor mij”
“Feel the sky and feel the sea, like a bird and like a tree”

Song: “Tu mi dai a manu” (“Si tu me donnes la main”) (I Muvrini & Laïs)

Cabo Fisterra

Cabo Fisterra

Haven van Fisterra

Cabo Fisterra

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zaterdag 18 mei – dag 44 – van Monte do Gozo naar Santiago de Compostela – 4 km

Weer: 5-12 graden, wisselvallig
“Ik ben aangekomen, ik ben thuis gekomen in het hier en in het nu, vrij verwijl ik in het absolute” (Thich Nhat Hanh)

We zijn rustig de stad binnengewandeld. Na een ontbijtje onderweg. En dan met zicht op een schitterende regenboog richting kathedraal.

We hadden het plein nagenoeg voor ons alleen. Er waren nauwelijks andere pelgrims. Dit was het einde van mijn tocht. Na 900 km stappen stond ik hier. Vermoeid maar blij.

Na het maken van de foto’s voor de kathedraal gingen we naar het pelgrimsbureau onze Compostela afhalen. Er was nog geen volk, geen rij wachtenden. We lieten onze rugzak achter en gingen nog een tweede ontbijtje nemen.

Daarna bezochten we de kathedraal en pm 12u gingen we naar de pelgrimsmis. Bij het begin werden de pelgrims die vandaag waren toegekomen verwelkomd. “Vanuit Dax een pelgrim uit Belgie”. Dat was ik. Ik was trots. De butafumeiro werd niet gebruikt. Jammer, maar niets aan te doen.

Na de mis gingen we naar ons hostal waar Lynn voor elk een kamer had gereserveerd. Zo kon ik wat extra warms aantrekken, want het was koud.

En daarna wat rondlopen in de stad, wat winkelen, langs de tientallen shops met alle dezelfde toeristische prullaria.

En het was de dag van het grote weerzien: Maria, Cat, Anne, Lynn, Hein, Erin, Ulli, Frank, Peter uit de albergue van Pieros, Christina, en nog heel wat andere bekende gezichten waarvan ik de naam niet (meer) ken. En last but not least Stefanie. Omhelzingen en felicitaties alom…

Met een hele groep gingen we lekker eten in een Libanees-Thais restaurantje en het werd nog een gezellige afsluiter van de dag.

Morgen ben ik nog een laatste dag hier. Ik heb overwogen en besloten heen en weer te reizen met de bus naar Fisterra. Toch nog even verwijlen aan zee…
Song: “Santiago” (Loreena McKennitt)

Ik ben er, 9u in de ochtend

De regenboog boven Santiago

Aan “de poort” van de stad

De kathedraal

Het eindpunt

Posted using Tinydesk blog app

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties

Vrijdag 17 mei – dag 43 – van Santa Irene naar Monte do Gozo – 20,4 km

Weer: 6-11 graden, regen, hagel en een streepje zon

“Verlangen zet ons aan tot streven, bereiken, worden. Maar is het diepste verlangen uiteindelijk niet het verlangen naar geluk, vrede, liefde, eenheid, het verlangen naar zijn” (Stephen Wingate)

Ik ben aangekomen op de Monte do Gozo, de “vreugdeberg”. Ik heb van hieruit Santiago gezien, en ik kon er niets aan doen: tranen welden op.

Het was opnieuw een regendag, met een beetje zon, afewisseld met hevige buien. Opnieuw stappend over modderige bospaden. Maar zonder haast vandaag. De meeste pelgrims trokken vandaag al naar de heilige stad. Viktoria en ik hadden besloten pas morgenvoormiddag, met fris gemoed, onze tocht af te werken. Het einde nog even uitgesteld dus.

Onderweg kwamen we opnieuw het Spaans-Amerikaans koppel tegen met wie we gisteren nog een eindje samen wandelden. Tot mijn verrassing kwam ook Julia uit Johannesburg nog voorbij. Dat was ook een tof weerzien. Het was geleden van Molinaseca dat ik haar nog had gezien.

Voor de rest kende deze laatste echte wandeldag dezelfde ingrediënten als anders: een koffiepauze rond 10u, een drinkpauze rond 12u en een lunchpauze rond 13u. We kwamen aan in Monte do Gozo rond 15u. In het Centro de vacaciones Monte do Gozo namen we een individuele kamer. Geen slaapzak meer. Een verse handdoek…

Monte do Gozo is een plek om even rustig na te denken over de voorbije tocht. Mijn gevoelens op dit moment zijn dubbel. Ik ben blij dat ik naar huis kan, maar ik voel me verdrietig dat het bijna voorbij is. Het heeft lang geduurd, maar ik heb mooie dingen beleefd. Ik heb moeilijke momenten gehad, maar ook momenten van groot geluk. Het zal nog even duren voor ik echt besef wat deze camino voor mij heeft betekend.

Maar eerst nog Santiago binnenstappen, met opgeheven hoofd…

Van een ding ben ik zeker: ik ben wat kilo’s kwijt. Mijn wandelbroek zakt af…

Song: “Tell me it’s not over” (Starsailer)

Onderweg

Een streepje blauwe lucht

Sprookjesbomen

Beeld bij Monte do Gozo

Nog 4 kilometer

Posted using Tinydesk blog app

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Donderdag 16 mei – dag 42 – van Boente naar Santa Irene – 25,8 km

Weer: 4-13 graden, regen

“Pelgrim wordt een mens gaandeweg” (Jeroen Goossens)

Sint-Jacob heeft mij/ons vandaag op de proef gesteld. Net voor het einde wou hij nog wat wilskracht testen, door het een ganse dag te laten regenen. Soms wat zachter, maar vaak veel harder. Galicië is vanzelfsprekend een hele groene provincie. Lijkt een beetje op onze Ardennen. Alleen lijken de heuvels wat meer uitgesproken.

Ik heb een volledige dag met paraplu gewandeld. Ik ben blij dat ik deze heb meegebracht. Mijn broek bleef droog, mijn heuptas bleef droog. Dankzij de regenhoes bleef ook het grootste deel van mijn rugzak droog.

Het genieten was er niet bij vandaag, althans niet bij het wandelen. Ik geniet wel van de contacten onderweg, van het onthaal in de albergue, straks van het eten en van de wijn… Maar we (Viktoria en ik) hebben gestapt om er te geraken. We hebben wel een koffie- en een lunchpauze gehad, dat wel.

En gelukkig hebben we gisteren gereserveerd in de albergue Santa Irene in het gelijknamige plaatsje. Er zijn slechts 15 plaatsen en het is er heel gezellig. De houtkachel brandt en straks is er het gezamenlijk avondeten.

Vandaag is me opnieuw opgevallen dat de bewegwijzering hier in Galicie wat minder duidelijk is dan langs de rest van de camino. Dit is vreemd want dit deel is het meest bewandeld. Niet dat ik al verloren gelopen ben, maar soms is er wat onzekerheid “ben ik nog op de goede weg?” De gele pijl is ondertussen zo vertrouwd geworden. De gele pijl. De wegwijzer die ik nog lang zal onthouden. Ik heb er duizenden gezien…

Hoe ver we morgen zullen gaan? Misschien tot Monte do Gozo en dan zaterdagochtend Santiago binnenwandelen. Er zijn zeker 800 slaapplaatsen in het dorp.

Ofwel gaan we/ik morgen al naar het eindpunt…nog een 23-tal km tot de kathedraal. Nog even…

Ilse heeft me laten weten dat ik maandag een terugvlucht heb. Over vier dagen. Ik kijk er naar uit. Mijn voeten doen pijn…

Song: “Set fire to the rain” (Adele)

Omgeving

Eucalyptusbos

Omgeving

Door een mooi bos

Nog 25 km

Posted using Tinydesk blog app

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties